Lublin Travel
Baszta Półokrągła (Baszta Gotycka)

Baszta Półokrągła (Baszta Gotycka)

Jest to półcylindryczna budowla z dwiema kondygnacjami strzelniczymi. Została zbudowana w XIV wieku z kamienia i cegły. Była częścią murów obronnych wzniesionych przez króla Kazimierza Wielkiego. Drewniane pomosty umożliwiały obrońcom dostęp do strzelnic.

W okresie średniowiecza we wnętrzu baszty znajdował się „cyrkacz świec” -  wyrabiano tu grube świece gromniczne, używając do tego lin konopnych, po których gorący wosk skapywał do form. Baszta została zrekonstruowana w latach 80-tych  XX w. Podczas remontu generalnego w 1993 r. odtworzono przypuszczalną formę zwieńczenia budowli.

Widoczny po prawej stronie Baszty mur to pozostałości dawnych „kazimierzowskich” umocnień miasta. Z ocalałych fragmentów można wnioskować, że grubość ich wynosiła około 2 m, a wysokość wahała się od 4 do 12 m. Mury obronne rozbierane były w dwóch etapach: w 2. połowie XII wieku i 2. połowie XIX wieku.

Aby dojść do Baszty należy wejść w podwórko pomiędzy Bramą Krakowską a budynkiem, w którym znajduje się Lubelski Ośrodek Informacji Turystycznej i Kulturalnej.

Brama Grodzka

Brama Grodzka

Zbudowana w 1341 r. po najeździe Tatarów, za panowania króla Kazimierza Wielkiego. Strzegła przejścia w obronnych murach miejskich. Pierwotnie miała formę czworoboku opatrzonego hełmem, posiadała dwie kondygnacje z otworami strzelniczymi.  W XVI wieku dobudowano przedbramie z attyką. Pod koniec XVIII w. na polecenie Komisji Dobrego Porządku (Boni Ordinis), Brama została przebudowana w stylu klasycystycznym i pozbawiona cech obronnych. Przebudowę przypominają elementy widoczne od strony Starego Miasta: data MDCCLXXXV oraz monogram SAR (Stanislaus Augustus Rex – Stanisław August Król).
Brama Grodzka była też symbolicznym łącznikiem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, dlatego potocznie nazywano ją Bramą Żydowską.
W jej pomieszczeniach siedzibę ma Ośrodek Brama Grodzka - Teatr NN. Możemy tam zobaczyć m.in.: makietę dawnej dzielnicy żydowskiej na Podzamczu oraz ciekawe wystawy dokumentujące codzienne życie w przedwojennym Lublinie.

Brama Krakowska

Brama Krakowska

Brama Krakowska jest jednym z architektonicznych symboli Lublina.  Jest skierowana w stronę historycznego traktu, który prowadził do ówczesnej stolicy państwa – Krakowa, stąd jej nazwa.
Wzniesiona została jako fortyfikacja w pierścieniu murów obronnych otaczających miasto. Stało się to w 1341 roku, za panowania króla Kazimierza Wielkiego po najeździe Tatarów. Zasadniczy zrąb gotyckich murów zbudowany został z cegły i kamienia wapiennego i ułożony na licu zewnętrznych ścian w motyw szachownicy. Nadbudowę wzniesiono z zeszklonej cegły. Ośmioboczna, otynkowana wieża powstała w połowie XVI w. Budowlę nakrywa barokowy hełm z umieszczonym na jego szczycie monogramem SAR /Stanislaus Augustus Rex/ i datą 1782, pochodzący z okresu przebudowy dokonanej przez Dominika Merliniego.
Obecny wygląd bramy jest wynikiem prac konserwatorsko-budowlanych z lat 1959-64, kiedy to przywrócono jej historyczny wygląd, a wnętrze zaadaptowano na potrzeby Muzeum Historii Miasta Lublina.
Brama Krakowska była budowlą reprezentacyjną, przez którą wjeżdżały orszaki monarsze i poselskie. Brama była też punktem obserwacyjnym dla straży ogniowej, grano z niej także hejnał miejski. Mieszkał tu też zegarmistrz, obsługujący znajdujący się na niej zegar.  Nie był chyba zbyt dobrym rzemieślnikiem, ponieważ o kondycji lubelskich zegarów napisano nawet wierszyk: Wszędzie częstokroć mylą się zegarze, lecz te w Lublinie, najpewniejsze łgarze.
W Bramie Krakowskiej kręcone były sceny historycznego serialu „Czarne chmury”. Obecnie niemal codziennie można ją oglądać w serwisach pogodowych ogólnopolskich telewizji, kiedy na żywo pokazywane są migawki z różnych miejsc w Polsce.

Dawna Mansjonaria (Dom Wikariuszy)

Dawna Mansjonaria (Dom Wikariuszy)

Pierwotnie była to baszta w murach miejskich, z furtą prowadzącą z zamku do kościoła farnego. Po powołaniu w XVI w. grupy mansjonarzy, duchownych, których głównym zadaniem było śpiewanie psalmów w określonych intencjach, zaistniała potrzeba znalezienia dla nich budynku położonego jak najbliżej kościoła. Podjęto decyzję o przydzieleniu im baszty, którą nadbudowano. Po zlikwidowaniu instytucji mansjonarii, budynek pełnił funkcję kamienicy mieszkalnej.
Do dziś nad drzwiami wejściowymi zobaczyć można tympanon z płaskorzeźbą Jezusa Chrystusa natomiast część domu która znajduje się w miejscu dawnych murów obronnych, została celowo pomalowana ceglanym kolorem.

Dawna Plebania - ul. Grodzka 11

Dawna Plebania - ul. Grodzka 11

Pierwotnie mieściła się tu plebania kościoła pw. św. Michała Archanioła. Budynek został wzniesiony na początku XVII w. w miejscu dawnej plebanii, która spłonęła podczas wielkiego pożaru miasta w roku 1575. W budynku zachowały się polichromie pochodzące z XVII i XVIII wieku. Po rozebraniu kościoła farnego w 1853 roku, władze carskie skonfiskowały majątek i budynek przeszedł na własność Skarbu Państwa.

W 1870 r. został przekazany Gminie Wyznaniowej Żydowskiej. Mieścił się tu Żydowski Dom Sierot tzw. "Ochronka" oraz sala schronienia dla żydowskich starców i kalek. 24 marca 1942 r., podczas likwidacji getta, wychowankowie sierocińca, opiekunki oraz starcy zostali zamordowani przez Niemców. Wydarzenie to upamiętnia tablica pamiątkowa na budynku. Po II wojnie światowej budynek pełnił funkcję domu starców, a następnie domu dziecka. Obecnie jest siedzibą Młodzieżowego Domu Kultury „Pod Akacją”.

Kamienica przy ul. Złotej 3

Kamienica przy ul. Złotej 3

Kamienica zwana Ślusarzowską została zbudowana w 1526 roku, w miejscu drewnianego domu, którego właścicielem był Maciej Materna. W 1540 roku została przebudowana przez następnego właściciela Wojciecha Ślusarza. Podczas pożaru Lublina w 1575 roku została częściowo zniszczona. Kolejny właściciel, Bartłomiej Helt, w 1588 roku dobudował drugie piętro. Architektem był sam Rudolf Negroni, słynny architekt włoskiego pochodzenia. Drugie piętro zwane było deputackim, służyło na stancje dla delegatów Trybunału Koronnego. Kamienice jeszcze kilka razy zmieniała właścicieli. W XIX wieku kamienica przeszła w ręce rodziny Rabininów. Mieszkał w niej m.in. Jan Rabinin słynny historyk, archiwista, badacz dziejów Lublina.

W roku 1999 rodzina Rabininów podarowała miastu kamienicę z zastrzeżeniem, że ma być przeznaczona na cele kulturalne.

Obecnie w kamienicy ma swoją siedzibę Muzeum Literackie im. Józefa Czechowicza.

Kaplica Trójcy Świętej

Kaplica Trójcy Świętej

Stojąca na Wzgórzu Zamkowym Kaplica Trójcy Świętej jest unikatowym przykładem zespolenia gotyckiej architektury z rusko-bizantyjskimi freskami.  Jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki średniowiecznej w Polsce i w Europie.

Kaplica została wzniesiona wraz z zamkiem przez króla Kazimierza Wielkiego w drugiej połowie XIV wieku. Na początku XV wieku, na zlecenie króla Władysława Jagiełły, ruscy malarze pod kierunkiem mistrza Andrzeja pokryli wnętrze kaplicy freskami w stylu rusko-bizantyjskim. Prace zakończono w 1418 roku.

Malowidła zostały wykonane stosowaną wówczas techniką tzw. mokrego tynku, na który składała się zaprawa z wapna i drobno ciętych włókien. W ciągu jednego dnia kładziono tyle tynku ile malarz mógł zamalować. Taki sposób malowania był mozolny ale też niezwykle trwały.  

Kompozycja malowideł została stworzona stosując zasadę hierarchii zstępującej. Na sklepieniu nad prezbiterium umieszczono Trójcę Świętą. Nieco niżej można zobaczyć serafiny, cherubiny, tematy eucharystyczne. W nawie natomiast poczet proroków i cykl ewangeliczny. Całość dopełniają sceny z życia Chrystusa, Maryi i świętych. Ciekawostką jest fakt, że w Kaplicy można zobaczyć dwa z trzech istniejących do dziś portretów króla Jagiełły namalowanych za jego życia. Niezwykłe są też wydrapane w ścianach podpisy, z których dwa pochodzą z roku1569. Jeden z nich, na obudowie schodów prowadzących na chór zawiera też łaciński napis „unia facta Est cum ducatus Lytwanie” co znaczy „unia z Litwą została zawarta”.

Kaplica jest w typie świątyni dwukondygnacyjnej, jednofilarowej rozpowszechnionej w średniowiecznej łacińskiej Europie. Obie kondygnacje mają jednakowy układ przestrzenny. Górna kondygnacja ma kwadratową nawę i wielobocznie wydłużone prezbiterium. Typowo gotyckie, gwiaździste sklepienie wspiera się na potężnym ośmiobocznym filarze. Prezbiterium i nawę oddziela łuk tęczowy.

Kaplica została uhonorowana Znakiem Dziedzictwa Europejskiego w 2007 r.

 

 

Obiekt dostępny do zwiedzania z Kartą Turysty.

Mały Ratuszek

Mały Ratuszek

Przy ulicy Archidiakońskiej 5 stoi niewielka XVI wieczna kamienica z bardzo ciekawą historią. Kamienicę zwano kiedyś Małym Ratuszkiem. Nazwa ta wiąże się ciekawym faktem. Otóż od roku 1763, na czas trwania sądów trybunalskich w Lublinie, odbywały się w niej posiedzenia Rady Miejskiej. Aby upamiętnić ten fakt nad wejściem do budynku wykonano dekorację sgraffitową w postaci herbu Lublina.

W XVIII wieku kamienica stanowiła własność Seweryna Krasiewicza. Na przełomie XIX i XX właścicielami była rodzina Zalewskich. W okresie międzywojennym mieściła się tutaj drukarnia należąca do Wiktora Świetlickiego. Obecnie w kamienicy mieści się Dom Pomocy Społecznej.

Plac Po Farze

Plac Po Farze

Nazwa placu nawiązuje do faktu, iż przez kilkaset lat stał tutaj kościół pw. Św. Michała Archanioła. Był to pierwszy parafialny kościół w mieście więc nazywany był Farą. Kościół zbudowano prawdopodobnie w XIII wieku. Według podań został wzniesiony przez księcia Leszka Czarnego jako wotum po wygranej bitwie z Jadźwingami. Legenda mówi że książę, który przybył żeby rozprawić się z najeźdźcami usnął pod wielkim dębem rosnącym w miejscu gdzie później stanął kościół. We śnie ukazał mu się Archanioł Michał i podarował mu miecz którym później pokonał Jadźwingów.

Niestety nie wiadomo jaki był pierwotny wygląd kościoła. W XV wieku przy kościele istniała szkoła a także utworzono szpital. Obok kościoła do końca XVIII wieku funkcjonował cmentarz przykościelny. W XV wieku kościół został przebudowany, dobudowano wieżę frontową. Podczas wielkiego pożaru miasta w 1575 roku kościół częściowo spłonął. Jego odbudowa, podczas której świątynię również powiększono trwała 30 lat. Po przebudowie kościół miał imponujące rozmiary. Wieża kościoła miała ponad 60 metrów wysokości i widoczna była z odległości 5 mil polskich (mila polska - 7146 metrów). W 1844 roku podjęto decyzję o rozbiórce kościoła. Oficjalnym powodem był zły stan techniczny budynku. 

Makietę kościoła oraz rekonstrukcję jego fundamentów można obecnie ogladać na Placu po Farze. Jest to efekt prac rewitalizacyjnych prowadzonych na pocz. XXI w.

Plac Rybny

Plac Rybny

Plac Rybny to niezwykle urokliwy zakątek Starego Miasta. Nazwa nawiązuje do odbywającego się w tym miejscu dawniej targu, na którym handlowano głównie rybami. Od północnej strony plac był zakończony murem miejskim. Na wysokości dzisiejszego Zaułka Hartwigów znajdowała się furta Rybna, pod nią przechodził kanał odpływowy, którym nad łąki nad Czechówką wypływały nieczystości z tej części miasta. W podwórku, niedaleko schodów do dziś można zobaczyć fragment potężnej baszty Okrągłej, która miała 25 metrów wysokości i wyposażona była w działa.  

W XVI w. na Placu Rybnym znajdował się też lunapar zwany też zamtuzem czyli dom publiczny, który był zarządzany przez miejskiego kata.

Przy placu znajduje się tzw. Pałac Pawęczkowskich, nazywany tak od nazwiska jednego z jej właścicieli. Nie wszyscy wiedzą, że pierwotnie miał to być kościół, budowany przez oo. Trynitarzy, jednak śmierć fundatora świątyni, Dominika Lubomirskiego, spowodowała przerwanie budowy. Niektórzy winą za niedokończoną inwestycję obarczają kamień nieszczęścia, który wówczas znajdował się właśnie w tamtej okolicy... Niedokończony budynek trynitarza sprzedali lubelskiemu fryzjerowi Janowi Pawęczkowskiemu.

Rynek Starego Miasta

Rynek Starego Miasta

Położony centralnie lubelski Rynek ma kształt nieregularnego czworoboku. Jego położenie uwarunkowane było zabudową sprzed lokacji miasta oraz ukształtowaniem wzgórza. Rynek pełnił niegdyś funkcje administracyjne, sądowe, handlowe i kulturalne. Załatwiali tu swoje sprawy mieszczanie, szlachta i kupcy. Zakonnicy podążali do położonego nieopodal klasztoru Dominikanów, deputaci sądowi wchodzili po schodach do Trybunału Koronnego a kat czynił swą powinność przy pręgierzu ustawionym na środku placu. Szczególnie gwarno było podczas czterech dorocznych jarmarków na które zjeżdżali kupcy z najodleglejszych zakątków ówczesnego świata. Dzisiaj czasem pustawy, niekiedy mocno zatłoczony ale zawsze urokliwy Rynek otoczony jest kawiarnianymi ogródkami, które wypełniają mieszkańcy i turyści. 

Kamienice wokół Rynku należały do zamożnych rodzin mieszczańskich. Ich wygląd na przestrzeni wieków zmieniał się tak jak zmieniały się style architektoniczne. Duży wpływ na wygląd budynków miały też katastrofy takie jak pożary i wojny. Jednym z większych pożarów w historii Lublina był ten wywołany w 1575 roku przez nieostożną mieszczkę Jadwigę, która smażąc placki nieopatrznie zaprószyła ogień, który później strawił znaczną część miasta. Podczas bombardowania Lublina w 1939 r. i 1944 r. część kamienic wokół Rynku została zniszczona. W latach 50-tych XX w. kamienice zostały odbudowane, z zachowaniem podziału działek.                     Wtedy też powstały charakterystyczne dekoracje sgraffitowe na fasadach wielu kamienic.

Rynek Starego Miasta - Kamienica Klonowica, Rynek 2

Rynek Starego Miasta - Kamienica Klonowica, Rynek 2

 Charakterystyczna, potężna kamienica stojąca na rogu Rynku i ulicy Olejnej nazywana jest kamienicą Klonowica. Na początku XVI wieku, stały tu dwie kamienice należące do rodzin Jaczmirskich i Łabędziów. Jan Łabędź w 1538 roku został właścicielem obu kamienic, które sprzedał Stanisławowi Wiślickiemu w roku 1545. Kamienicę po lewej stronie odziedziczył po ojcu Jan Wiślicki, ławnik lubelski, przyszły teść Sebastiana Klonowica. Prawa kamienica ponownie trafiła w ręce rodziny Łabędziów, nabył ją Maciej, syn Jana. Ciekawostką jest fakt iż 22 sierpnia 1584 roku w tej kamienicy zmarł Jan Kochanowski. Kamienice jeszcze wiele razy zmieniały właścicieli, którymi były m.in. rodziny Sługockich, Oczków, Krokierów, Hendrichów, Heysslerów. W XVIII wieku kamienice zostały przebudowane i połączone w jedną całość. Wówczas kamienica otrzymała szatę klasycystyczną z pięciookienną fasadą, szeroką sienią i arkadowym dziedzińcem. Na murze attykowym wieńczącym fasadę została umieszczona data przebudowy „1785”. Podczas remontu w 1939 roku,artysta Jan Wodyński wykonał charakterystyczne sgraffitowe medaliony z portretami literatów związanych z Lublinem – Biernata z Lublina, Sebastiana Klonowica, Jana Kochanowskiego i Wincentego Pola.

Rynek Starego Miasta - Kamienica Konopniców, Rynek 12

Rynek Starego Miasta - Kamienica Konopniców, Rynek 12

Kamienicę Konopniców śmiało można nazwać najpiękniejszą lubelską kamienicą. Pomalowana na błękitny kolor z imponującą attyką, bogatymi zdobieniami rzeźbiarskimi i boniowaniem zachwyca turystów, malarzy i fotografików. Jest jednym z symboli architektonicznych Lublina.

Historia tej kamienicy sięga XV wieku. Gotycki wówczas dom należał do takich rodzin jak Sadurkowie, Domaratowie, Kretkowie i Konopnicowie. Córka Jana i Heleny Kretków, Katarzyna wniosła w posagu kamienicę Sebastianowi Konopnicy, który był rajcą i burmistrzem lubelskim a także właścicielem wielu domów i folwarków oraz podlubelskiej wsi Konopnica. To Sebastian Konopnica w 1597 roku kamienicę przebudował oraz ozdobił w stylu manierystycznym. Na elewacji można zobaczyć bogatą dekorację rzeźbiarską o motywach włoskich i niderlandzkich, wykonaną przez warsztat pińczowski, wzorujący się na sztuce Santi Gucciego. W medalionach na zwieńczeniach okiennych pierwszego piętra umieszczono wizerunki Sebastiana Konopnicy oraz jego żony Katarzyny. Gmerk Kretków – podkowa barkiem do góry, z krzyżem w środku i literami KK  został umieszczony na środkowym medalionie. Kamienica jeszcze wielokrotnie zmieniała właścicieli.

Według przekazów, w kamienicy zatrzymywali się niezwykli goście. W roku 1610 car Wasyl Szujski, który był wówczas jeńcem Żółkiewskiego przewożonym do Warszawy. W 1703 roku przebywał w niej król szwedzki Karol XII a w roku 1707, car Piotr Wielki.

Obecnie w kamienicy Konopniców mieści się… przedszkole.

Rynek Starego Miasta - Kamienica Wieniawskich, Rynek 17

Rynek Starego Miasta - Kamienica Wieniawskich, Rynek 17

Jest to kamienica, która powstała w wyniku połączenia dwóch XV-wiecznych domów należących najpierw do rodzin Stanów i Cholewów a następnie po scaleniu do Walentego Stano. W 1575 roku w wyniku pożaru została zniszczona. Odbudowano ją w stylu renesansowym. Następnie przechodziła w posiadanie kolejnych właścicieli: Niemskich, Żendzianów, Felkelów a następnie Muratowiczów, Goleczyńskich, Faruchowiczów, Szponarowskich, Fivallów.

 W 1834 roku kamienicę zakupił Tadeusz Wieniawski, doktor medycyny, lekarz sztabowy w czasie powstania listopadowego. Był zasymilowanym Żydem. Wcześniej nazywał się Wolf Helman vel Tobiasz Pietruszka i mieszkał w żydowskim miasteczku o nazwie… Wieniawa (dzisiaj jest to dzielnica Lublina). Tadeusz Wieniawski miał trzech synów: Józefa, Juliana i Henryka. Julian został pisarzem i publicystą, Józef pianistą natomiast Henryk światowej sławy kompozytorem i skrzypkiem.

Pierwszą nauczycielką Henryka była jego matka – Regina z Wolffów, która była siostrą zamieszkałego w Paryżu, kompozytora i pianisty Edwarda Wolffa.  W wieku ośmiu lat, Henryk rozpoczął naukę w Paryżu, gdzie ukończył konserwatorium mając lat 11. Wieniawski koncertował na największych ówczesnych scenach Rosji, Europy i Ameryki. 

Uważa się, że urodzony w kamienicy przy Rynku 17 Henryk Wieniawski jest najbardziej znanym lublinianinem w historii.

Obecnie w kamienicy siędzibę swoją ma Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniewskiego organizujące tu co dwa lata prestiżowy Międzynarodowy Konkurs Młodych Skrzypków im. K.Lipińsiego i H.Wieniawskiego. 

W kamienicy mieści się także popularna restauracja oferująca typowe polskie dania. 

Teatr Stary

Teatr Stary

Był to pierwszy stały teatr w Lublinie oraz jeden z pierwszych w Polsce. Został wzniesiony w 1822 r. wg projektu Łukasza Rodakiewicza - właściciela teatru. Budynek otrzymał skromne detale klasycystyczne: arkady, maski i gryfy. Widownia liczyła w sumie 334 miejsca. Teatr Stary funkcjonował do roku 1887, tj. do czasu otwarcia reprezentacyjnego Teatru Miejskiego przy obecnej ul. Narutowicza. Na początku XX w. budynek zaadaptowano na kino zwane "Theatre Optique Parisien", następnie "Rialto", „Wiedza”, „Panteon” i „Adria”. Po II wojnie światowej do lat 80-tych funkcjonowało tu kino „Staromiejskie”. Seanse odbywały się do lat 80-tych i od tego czasu budynek stopniowo popadał w ruinę. Gruntowne prace remontowe, zakończone w 2012 r., przywróciły Teatr Stary do czasów dawnej świetności.

Trybunał Koronny (Stary Ratusz)

Trybunał Koronny (Stary Ratusz)

Okazały budynek w samym sercu staromiejskiego rynku w czasach swojej świetności pełnił funkcję Trybunału Koronnego (1578 – 1794) - najwyższego sądu szlacheckiego, powołanego przez króla Stefana Batorego. Lubelski Trybunał był jednym z dwóch, obok Piotrkowa Trybunalskiego, na terenie dawnej Korony. Do Lublina zjeżdżała szlachta z całej Małopolski, aby rozstrzygać sporne sprawy. Przekupstwo sędziów oraz niesprawiedliwe wyroki przesądziły o rozwiązaniu tej instytucji. Jednym z najsłynniejszych przykładów przekupstwa był tzw. Sąd diabelski, który miał ponoć miejsce w 1637r. Około 150 lat później Dominik Merlini – nadworny architekt króla Stanisława Augusta, przebudował gmach dawnego Trybunału Koronnego, nadając mu dzisiejszy kształt. Obecnie w budynku znajduje się Pałac Ślubów, a w jego piwnicach ma swój początek Lubelska Trasa Podziemna.

Wieża Trynitarska

Wieża Trynitarska

Okazała Wieża Trynitarska była kiedyś niepozorną furtą w zabudowaniach przylegającego do murów miejskich kolegium jezuickiego. Dopiero po przebudowie w 1819 r. według projektu Antonio Corazziego, 60-metrowa wieża zaczęła dumnie górować nad miastem. Ze szczytu wieży spogląda blaszany kogucik, który według legendy przestrzegał mieszkańców Koziego Grodu przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Podobno do dziś czuwa nad miastem… We wnętrzu mieści się interesujące Muzeum Archidiecezjalne Sztuki Sakralnej, gromadzące kolekcję, pochodzącej z terenu Lubelszczyzny, rzeźby sakralnej oraz wiele innych ciekawych eksponatów. Na jej ostatnim piętrze znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę Lublina. Aby się tam dostać trzeba pokonać aż 207 schodków.

Wieża zamkowa

Wieża zamkowa

Romańska wieża obronna, nazywana także „donżonem”, jest najstarszą budowlą na wzgórzu zamkowym. Została wzniesiona w 2. poł. XIII w. z kamienia i cegły. Wieża ma wysokość ok. 20 m a grubość jej murów w przyziemiu dochodzi do 4 m. Najwyższą kondygnację oświetla biforium -  charakterystyczny dla budowli romańskich otwór okienny podzielony na dwie części kamienną kolumienką.

Na szczycie wieży znajduje się taras widokowy, z którego roztacza się wspaniały widok na Stare Miasto i okolicę.

 

Obiekt dostępny do zwiedzania z Kartą Turysty.

 

Zamek Lubelski

Zamek Lubelski

Zlokalizowane u zbiegu Bystrzycy i Czechówki, otoczone rozlewiskami wzgórze było trudne do zdobycia. Walory naturalne zadecydowały, że prawdopodobnie już w VI w. powstała tu wczesnośredniowieczna osada o charakterze obronnym. Wzniesiony na wzgórzu w I poł. XIV w. przez Kazimierza Wielkiego gotycki zamek, popadł w ruinę wskutek działań wojennych w 2 poł. XVII w. i ostatecznie został rozebrany w XVIII w. Z dawnego zespołu zamkowego do dzisiaj zachowała się tylko XIII-wieczna romańska wieża, gotycka Kaplica Trójcy Świętej z XIV w. oraz fragment gotyckiej baszty zwanej żydowską.

Obecny, neogotycki kompleks budynków wzniesiono w latach 1824-26 z przeznaczeniem na więzienie, wykorzystywane przez rosyjskie i austriackie władze zaborcze, niemieckich okupantów a także władze PRL do 1954 r.

Zabudowania zamkowe są siedzibą Muzeum Lubelskiego, którego zbiory zgromadzono w kilku działach, m.in.: archeologicznym, numizmatycznym, militariów czy etnograficznym. W galerii malarstwa eksponowany jest słynny obraz Jana Matejki "Unia Lubelska", a także cenne płótna twórców polskich i zagranicznych.

Zespół kościelno-klasztorny oo. dominikanów

Zespół kościelno-klasztorny oo. dominikanów

Zakon dominikanów przybył do Lublina prawdopodobnie już w 1230 r. Początkowo ich świątynia była drewniana, a następnie na jej miejscu powstał kościół murowany pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Wielki pożar Lublina w 1575 r. znacząco pogorszył stan kościoła. Podczas  przebudowy na pocz. XVIII w., według projektu Rudolfa Negroniego, wykonano nowe sklepienie oraz fasadę, w duchu obowiązującego stylu - renesansu lubelskiego. Jednym z najważniejszych wydarzeń, jakie miały tu miejsce, było odprawienie nabożeństwa dziękczynnego po zawarciu Unii Polsko-Litewskiej w 1569 r. z udziałem króla Zygmunta Augusta. W świątyni przechowywano fragment Drzewa Krzyża Świętego, z którym wiąże się wiele ciekawych historii. Według legendy, przywiózł je do Lublina biskup kijowski Andrzej w 1420 r. Niestety, w 1991 r. relikwie zostały skradzione i do dnia dzisiejszego ich nie odnaleziono. Od 1967 r. kościół dominikanów posiada tytuł bazyliki mniejszej, nadany przez papieża Pawła VI.

Przylegający do kościoła klasztor, powstawał etapami do XVIII wieku. Jak głosi tradycja, w klasztornym refektarzu podpisano akt Unii Lubelskiej w 1569 r. Podczas zakończonego w 2012 r. remontu w północnym skrzydle klasztoru utworzono ekspozycję, w której zgromadzono przedmioty związane z zakonem. Najcenniejsze eksponaty można podziwiać w klasztornym skarbcu.

 

Obiekt uhonorowany Znakiem Dziedzictwa Europejskiego w 2007 r.

Moja trasa

Funkcja „Moja trasa” pozwoli Ci w prosty i wygodny sposób zaplanować pobyt w Lublinie. Kliknij i dowiedz się więcej.