Korzystamy z plików cookies zapisujących dane użytkownika. Przeglądając naszą stronę wyrażasz zgodę na ich używanie. Według obecnie obowiązujących przepisów prawa możesz je wyłączyć zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej »

Rozumiem

Kiedy planujesz nas odwiedzić ?

Od Do

Śródmieście

Archikatedra

Kościół pod wezwaniem świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty wybudowany został w latach 1586-1604, z myślą o przybyłym wówczas do Lublina zakonie jezuitów. Projektantem kościoła był jeden z braci zakonnych – Jan Maria Bernardoni, który częściowo wzorował się na rzymskiej siedzibie jezuitów – świątyni Il Gesu. W XVIII w. Józef Meyer udekorował wnętrze świątyni pięknymi malowidłami, przedstawiającymi sceny z pisma świętego. Świątynia jezuitów stała się katedrą w 1805r., po utworzeniu diecezji lubelskiej. Po zniszczeniach, jakie przyniosła druga wojna światowa, katedra została odbudowana i w takiej postaci możemy ją podziwiać do chwili obecnej. Wejdźmy do środka aby przyjrzeć się bliżej iluzjonistycznym polichromiom oraz wspaniałemu wyposażeniu świątyni. Warto zwrócić uwagę na wykonany z gruszki libańskiej ołtarz główny.

Cerkiew prawosławna pw. Przemienienia Pańskiego

Wzniesiona w 1. połowie XVII wieku cerkiew jest świątynią orientowaną z półkoliście zamkniętym prezbiterium od wschodu oraz jednoprzestrzennym korpusem nawowym. To jedyny w Lublinie przykład budowli sakralnej w typie renesansu lubelskiego z pojedynczą wieżą w fasadzie. Po jej bokach znajdują się charakterystyczne półszczyty.

W latach 2002–2003 odsłonięto pierwotny, renesansowy wystrój kolebkowego sklepienia prezbiterium w postaci malowideł z przedstawieniami Ducha Świętego, cherubinów i serafinów oraz archaniołów. Towarzyszą im sztukaterie w formie plakiet, rozet i uskrzydlonych głów aniołków. Na ścianie zachodniej korpusu nawowego zachowały się fragmenty XVII-wiecznej polichromii przedstawiającej ukrzyżowanie.

Cennym elementem wyposażenia wnętrza świątyni jest późnorenesansowy ikonostas (1. poł. XVII w.) z ikonami datowanymi na XVI i XVII w. Najstarszą z nich jest pochodząca z poł. XVI w. ikona Zaśnięcia Marii Panny.

Posłuchaj o cerkwi prawosławnej pw. Przemienienia Pańskiego

Cmentarz przy ul. Lipowej

Powstanie najstarszej lubelskiej nekropolii wiąże się z zarządzeniem Komisji Policji Obojga Narodów z 1792 r. nakazującym przeniesienie przepełnionych cmentarzy przykościelnych poza miasto. Jako lokalizację wybrano odkupione od sióstr brygidek grunty na zachodnich obrzeżach miasta. Teren obsadzono lipami, dlatego też cmentarz zaczęto nazywać „Pod lipkami” lub „Lipki”. Stąd też nazwa ulicy przy której się znajduje – Lipowa.
Zespół cmentarny składa się z części rzymskokatolickiej, prawosławnej, ewangelickiej oraz najmłodszej – wojskowej. Spoczywa tu wiele zasłużonych dla miasta i kraju postaci, m.in. Hieronim Łopaciński, Idzi Radziszewski, Karol Rudolf Vetter, Emil Plage czy rodzina Hessów. W centralnej części kolumbarium, znajdującego się na terenie cmentarza wojskowego, umieszczono urnę  z ziemia pochodzącą z miejsca, w którym zginął wspaniały lubelski poeta - Józef Czechowicz.
Wiele nagrobków przedstawia najwyższy kunszt rzeźbiarski. Warto wymienić rzeźbę nagrobną upamiętniającą rodzinę Bobrowskich ze Snopkowa (z 1888 r.), dłuta wybitnego artysty - Bolesława Syrewicza.

Dawny kościół pw. św. Kazimierza i klasztor oo. Reformatów

Reformaci (odłam franciszkanów) zostali sprowadzeni do Lublina przez Mariannę Bogucką i Helenę Sapieżynę, które przekazały na cele klasztorne posiadłość na Żmigrodzie. W latach 1663–1674 powstał tam kościół i klasztor ufundowane przez Mikołaja Bieganowskiego oraz piękny ogród. Na początku XIX w. klasztor przekazano bonifratrom, a reformatów rozproszono po innych miastach (m.in. Chełmie, Sandomierzu, Kazimierzu Dolnym). Grupa, która przeniosła się do Kazimierza, zabrała ze sobą całe ruchome wyposażenie kościoła. W 1838 r. bonifratrzy także opuścili klasztor. Budynek został zagospodarowany przez wojsko i ubogą ludność Lublina, a ogród przeznaczono do publicznego użytku (co doprowadziło do jego zniszczenia). W 1844 r. budynki poreformackie kupił przemysłowiec Karol Rudolf Vetter, przebudował je i przekształcił na browar. W rękach rodziny Vetterów pozostał on do 1927 r., kolejnym właścicielem został Tadeusz Karszo-Siedecki. Po drugiej wojnie światowej browar został przejęty przez Skarb Państwa i wszedł w skład Lubelskich Zakładów Piwowarsko-Słodowniczych, z których wykształciła się firma „Perła” – Browary Lubelskie.

Dom Żołnierza

Budynek powstał w l. 1924-1928, według projektu majora WP, arch. Mieczysława Dobrzańskiego. Jako budulec wykorzystano cegłę pochodzącą z rozbiórki prawosławnego soboru pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, który niegdyś znajdował się na Placu Litewskim.
Uroczyste otwarcie Domu Żołnierza, noszącego imię Marszałka Józefa Piłsudskiego, miało miejsce w 1933 r.
Po II wojnie światowej w gmachu mieściła się w nim m.in. operetka, oraz kino. Obecnie jest siedzibą m.in. prokuratury garnizonowej, klubu wojskowego i biblioteki.

Hotel „Europa”

Zbudowany w latach 1865-67 w stylu eklektycznym gmach, stanowi replikę Hotelu Europejskiego w Warszawie. Projektantem był Ludwik Szamota. Lubelski hotel miał zawsze opinię bardzo eleganckiego, nowoczesnego, świetnie wyposażonego i znakomicie obsługiwanego obiektu. Na podstawie testamentu rodziny Michelsonów stał się własnością Lubelskiego Towarzystwa Dobroczynności. Po zniszczeniach II wojny światowej gmach odbudowano, zachowując jego dawny wygląd. Przez długie lata funkcjonował w nim Dom Wycieczkowy prowadzony przez PTTK. W 2002 roku, po zakończeniu gruntownego remontu i prac adaptacyjnych, dokonanych przez firmę. Zomar SA i Tadeusza Fijałkowskiego, stał się znowu hotelem Europa. Jego wnętrza i elewacje wyróżnia elegancja i klimat dawnych czasów. Goście hotelowi podkreślają fachową obsługę i wyśmienitą kuchnię. Elewację budynku zdobią pieczołowicie odrestaurowane gipsowe głowy.

Hotel "Lublinianka" - dawny gmach Kasy Przemysłowców Lubelskich

Dawny gmach Kasy Przemysłowców Lubelskich, przy ul. Krakowskie Przedmieście 56, obecnie Grand Hotel Lublinianka, wzniesiono w 1900 r. wg proj. Gustawa Landau Gutentegera. Majestatyczny, eklektyczny gmach ma dwie reprezentacyjne elewacje - od Krakowskiego Przedmieścia i ul. Kołłątaja. Narożnik zdobi kopuła z latarenką. Istniejąca tu Kasa Przemysłowców Lubelskich, od 1926 r. rozszerzona na rolników, wspierała działalność gospodarczą poprzez udzielanie taniego kredytu. Podczas II wojny światowej budynek zajęli okupanci, urządzając w nim Dom Niemiecki. W 1951 r. Skarb Państwa przeznaczył gmach na cele hotelarskie. W latach 2001-2002 przeszedł on gruntowną modernizację, z zachowaniem pierwotnych cech stylowych, stając się eleganckim hotelem czterogwiazdkowym - chlubą właściciela (Vor der Heyden Group) i miasta.

 

Kościół ewangelicko-augsburski pw. Trójcy Świętej

Na rogu ulic I Armii Wojska Polskiego i Ewangelickiej znajduje się największy we wschodniej Polsce zbór Ewangelicko-Augsburski. Parafia liczy 180 osób i swoim zasięgiem obejmuje całe województwo lubelskie. Kościół Parafialny pw. Świętej Trójcy został wzniesiony w latach 1785 – 1788 według projektu Fryderyka Augusta Zylcherta, na mocy przywileju króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Zgodnie z obowiązującymi wtedy przepisami świątynię wybudowano w „odpowiedniej” odległości 800 metrów od najbliższego kościoła katolickiego. Jest to prosta, jednonawowa świątynia w stylu klasycystycznym co jest typowe dla protestanckich kanonów. Wyposażenie kościoła pochodzi z Piask Luterskich (trasa Lublin – Zamość) skąd przeniesiono tu parafię. Na uwagę zasługuje barokowa ambona oraz ołtarz z obrazem z ok. 1628r. przedstawiający Ostatnią Wieczerzę i Ukrzyżowanie. Interesujący jest zbiór tablic nagrobnych poświęconych zasłużonym obywatelom Lublina. Odnajdziemy tu nazwiska m in. Henryka i Edwarda Krausse czy Augusta Vettera. Przed Kościołem znajduje się niewielki cmentarz z zabytkowymi nagrobkami znanych lubelskich ewangelików.

Kościół pw. Nawrócenia św. Pawła

Kościół i klasztor wzniesiono dla zakonu bernardynów z fundacji mieszczan w latach 1473–1495. Przebudowa, wykonana według projektu muratorów Rudolfa Negroniego i Jakuba Balina w 1. połowie XVII w., wywarła decydujący wpływ na kształtowanie się renesansu lubelskiego. Świątynia stała się wzorcem powielanym w kolejnych realizacjach na terenie miasta i regionu.

Sklepienie kościoła pokryto sztukateriami – dekoracją plastyczną w postaci listew i figur geometrycznych uzupełnianych dodatkowymi motywami w formie rozetek, serc i gwiazd. Po wschodniej stronie świątyni zachował się charakterystyczny szczyt pokryty ornamentem okuciowym, pochodzącym ze sztuki niderlandzkiej. Wewnątrz znajduje się renesansowy nagrobek Andrzeja Osmólskiego (pocz. XVII w.) oraz epitafium Wojciecha Oczki (koniec XVI w.) – nadwornego lekarza królów polski. Przechowywane są tu relikwie św. Walentego oraz św. Antoniego – patrona Lublina.

W 1569 roku po podpisaniu aktu unii polsko-litewskiej w kościele odbyło się uroczyste nabożeństwo dziękczynne.

Posłuchaj o kościele pw. Nawrócenia św. Pawła

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP

Budowę klasztoru karmelitanek bosych wraz z kościołem pw. Niepokalanego Poczęcia NMP rozpoczęto w 1646 r., lecz wkrótce ją przerwano. Świątynia została ukończona dopiero w 1721 r. według projektu G. Spazzia i F.A. Mayera, nadwornych architektów Elżbiety Sieniawskiej.

Jest to kościół nieorientowany, wzniesiony na planie krzyża greckiego. Posiada typową dla renesansu lubelskiego bezwieżową fasadę z poziomymi i pionowymi podziałami oraz sterczynami po bokach. W wyposażeniu uwagę zwraca barokowy ołtarz główny oraz ołtarze boczne – św. Józefa i św. Wincentego, wykonane w 1720 r. przez warszawskiego rzeźbiarza Bernatowicza. Ciekawymi elementami wnętrza świątyni są dwie XVIII-wieczne ambony oraz rozwieszone na ścianach pochodzące z Flandrii XVII-wieczne kurdybany.

Od północy do świątyni przylega klasztor karmelitanek, który w 1809 r. przeznaczony został na szpital wojskowy. Obecnie mieści się w nim publiczny szpital kliniczny.

Posłuchaj o kościele pw. Niepokalanego Poczęcia NMP

Kościół pw. Przemienienia Pańskiego przy Metropolitalnym Seminarium Duchownym

Budynek, w którym obecnie mieści się seminarium duchowne był pierwotnie renesansowym pałacem wybudowanym na początku XVII w. dla Bernarda Suchorabskiego. Ok. połowy XVII w. północna i południowa elewacja pałacu ozdobiona została medalionami zawierającymi wizerunki historycznych i legendarnych władców Polski oraz emblematyczne opisy ich panowania. Medaliony ułożone w dekoracyjny fryz przetrwały do naszych czasów.

W 1700 r. posiadłość została kupiona przez Zgromadzenie Misjonarzy św. Wincentego à Paulo, którzy przyjechali do Lublina, by kształcić duchowieństwo. W latach 1719–1730 obok pałacu (przekształconego na seminarium) wybudowano barokowy kościół  pw. Przemienienia Pańskiego.

Wyposażanie wnętrza kościoła trwało niemal dwadzieścia lat. Nad wystrojem pracowali wysokiej klasy artyści: Eliasz Hoffman i Sebastian Zeisel oraz Szymon Czechowicz, a fundatorem był Jan Tarło. Zarówno bryła świątyni, jak i jej wnętrze przetrwało do naszych czasów niemal niezmienione, zachowując jednorodność stylu. Do kościoła w XIX w. dostawiono jedynie neogotycką kaplicę, w której znajduje się ikonostas namalowany przez Jerzego Nowosielskiego.

Kościół pw. Św. Ducha

Kościół pw. św. Ducha zyskał cechy renesansu lubelskiego po przebudowie przeprowadzonej w latach 1602–1608 według projektu Jana Cangerlego. Jednonawowa świątynia otrzymała nowe półkoliste prezbiterium. W kolejnych latach dobudowano dwie kaplice: fundacji lubelskiego rajcy Stanisława Licheńskiego (1. poł. XVII w.) oraz Stefana Czarnieckiego (2. poł. XVII w.). Zarówno prezbiterium jak i kaplice ozdobiono sztukateriami. W kruchcie znajdują się liczne epitafia. Wśród nich odnajdziemy tablicę upamiętniającą Annę z Denhoffów Daniłłowiczową – fundatorkę świątyni.

Od zachodu do kościoła przylega przebudowany w XIX w. budynek, będący pozostałością przykościelnego szpitala.

Posłuchaj o kościele pw. Św. Ducha

Kościół pw. św. Józefa Oblubieńca NMP

Świątynię wybudowano w 1. poł. XVII w. według projektu Jakuba Tremanzela. Jest to niewielki, jednonawowy, orientowany, trójkondygnacyjny kościół. Sklepienie kolebkowe z lunetami pokrywają charakterystyczne dla renesansu lubelskiego sztukaterie. Neorenesansowe attyki nad dzwonnicą i kruchtą, projektu Stefana Szyllera, wykonano na pocz. XX w. Z tego samego okresu pochodzą dekoracje sgraffitowe przedstawiające świętych, umieszczone w arkadowych niszach górnej kondygnacji kościoła. Ich autorem jest lubelski malarz Władysław Barwicki.

XVIII-wieczne obrazy w ołtarzu głównym przedstawiają św. Józefa, patrona kościoła oraz św. Kazimierza Królewicza. Przy chórze muzycznym znajdują się dwa obrazy datowane na XVII wiek, przedstawiające sceny przebicia serca św. Teresy i biczowanie Chrystusa.

Posłuchaj o kościele pw. św. Józefa Oblubieńca NMP

Kościół pw. św. Mikołaja

Kościół pw. św. Mikołaja został zbudowany w 1. poł. XVI w. Na skarpie ponad doliną rzeki Czechówki. W 1. poł. XVII w., z inicjatywy proboszcza parafii ks. W. Turobojskiego, świątynia została przebudowana w typie renesansu lubelskiego. Nawę oraz prezbiterium przesklepiono kolebką i pokryto sztukaterią w układzie sieciowym. Prace wykonał lubelski murator Piotr Traversi. Klasycystyczna fasada, wieżyczka, kruchta oraz dzwonnica są efektem późniejszych prac budowlanych wykonanych pod koniec XIX w.

W barokowym ołtarzu głównym z 2. połowy XVIII w., za przesłoną, znajduje się późnorenesansowa rzeźba przedstawiająca patrona kościoła – św. Mikołaja. Umieszczony w kaplicy bocznej rokokowy ołtarz został wykonany w poł. XVIII w. w puławskim warsztacie Sebastiana Zeisela. Został tu przeniesiony z kościoła dominikanów na przełomie XIX i XX w. Na uwagę zasługuje drewniany krucyfiks z XVII wieku zawieszony na belce tęczowej, będący prawdopodobnie najstarszym elementem wyposażenia kościoła. Ambona i chrzcielnica zostały wykonane na początku XX w. w Lubelskiej Fabryce Wag Wilhelma Hessa.

Posłuchaj o kościele pw. św. Mikołaja

Kościół pw. św. Piotra Apostoła

Kościół i klasztor został wybudowany w latach 1636-1658 z myślą o bernardynkach, sprowadzonych do Lublina na początku XVII w. Obie budowle ufundował Piotr Czerny z Witowic. W pierwszej połowie XVIII w. do kościoła dobudowano wieżę. Dzisiejszy jego wygląd jest wynikiem przebudowy po pożarze z 1768 r. W 1864 r. nastąpiła kasata zakonu bernardynek. Po wyjeździe sióstr budynki zostały przekazane księżom diecezjalnym. Po 1918 r. wróciły dobra do zakonu, jednak bernardynki odstąpiły je jezuitom (1920 r.).

Wnętrze kościoła pokryte jest iluzjonistyczną neobarokową polichromią, której twórcą był lubelski malarz Władysław Barwicki (1897 r.). W ołtarzu głównym znajduje się obraz z połowy XX w. przedstawiający św. Piotra Wątpiącego, namalowany przez Antoniego Michalaka.

Do kościoła wchodzi się obecnie od strony ul. Królewskiej, koło pomnika księdza Jerzego Popiełuszki.

Kościół pw. św. Wojciecha

Kościół wzniesiony został w 1. połowie XVII w. według projektu architekta Rudolfa Negroniego wraz z przylegającym do niego klasztorem przeznaczonym na szpital św. Łazarza. Jako świątynia przyszpitalna zlokalizowany został poza murami miasta w miejscu pochodzącej z 2. poł XVI wieku drewnianej kaplicy i szpitala.
Kościół zbudowano w typie renesansu lubelskiego. Jest bezwieżowy, jednonawowy, o zamkniętym półkoliście prezbiterium, nieznacznie węższym od nawy. Świątynia posiada sklepienie kolebkowe z lunetami pokryte listwami sztukateryjnymi w prostym układzie kratownicy.

Trzy późnorenesansowe ołtarze przeniesione zostały z kaplicy zamkowej Świętej Trójcy. W ołtarzu głównym znajduje się obraz S. Janowickiego z 1661 r. przedstawiający koronację najświętszej Marii Panny.

W XIX w. klasztor pełnił m.in. funkcję mieszkania dla ubogiej ludności żydowskiej, dlatego nazywano go domem żydowskim.

Posłuchaj o kościelepw. św. Wojciecha

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz klasztor oo. kapucynów

Kapucyni przybyli do Lublina w 1721 r. W latach 1726-33, z fundacji Pawła Sanguszki, pochowanego później w podziemiach świątyni, oraz jego żony Anny z Lubomirskich, zbudowano dla nich kościół i klasztor. Forma zewnętrzna i wystrój obu budowli miał  podkreślać surową regułę, według której żyli zakonnicy. Fasada jest skromna i harmonijna, jedyną jej dekoracją są pilastry i figury św. św. Piotra i Pawła. Pożar z 1768 r. zniszczył dach i wyposażenie wnętrza; zostało ono odtworzone. W 1857 r. od wschodu do świątyni dobudowano neogotycką kaplicę pw. Niepokalanego Serca Maryi, w której znajduje się wykonana z białego marmuru figura Matki Bożej autorstwa W. Oleszczyńskiego.
Wnętrze kościoła jest surowe, bez złoceń i malowideł, dębowe ołtarze nie są polichromowane.
W 1864 r. kapucyni zostali przeniesieni do Łomży, w klasztorze urządzono magazyny, a kościół oddano księżom diecezjalnym. Mienie wróciło do zakonu w 1919 r.

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP Zwycięskiej

Kościół zbudowano w l. 1412–1426 dla zakonu brygidek jako wotum dziękczynne króla Władysława Jagiełły za zwycięstwo pod Grunwaldem, przepowiedziane przez św. Brygidę.

W 1. poł. XVII w. prezbiterium przesklepiono kolebką z lunetami i pokryto sztukateriami w typie renesansu lubelskiego w formie żeber i medalionów z motywami figuralnymi i roślinnymi. Dekorację sztukateryjną wykonano także w południowym skrzydle klasztoru.

Neogotyckie ołtarze i ambona pochodzą z początku XX w. Uwagę zwracają stalle z XVII-wiecznymi obrazami przedstawiającymi sceny z życia św. Brygidy.
Renowacja kościoła w l. 2009–2012 umożliwiła wyeksponowanie, w przeszklonej posadzce, pozostałości kaplicy, która istniała w tym miejscu przed wybudowaniem obecnej świątyni. Zwiedzającym udostępniono krypty oraz wieżę kościelną. Na strychu kościoła znajdują się XV-wieczne gotyckie polichromie.

Posłuchaj o kościele pw. Wniebowzięcia NMP Zwycięskiej

Krakowskie Przedmieście

Na odcinku Krakowskiego Przedmieścia pomiędzy Placem Litewskim a Starym Miastem znajduje się zwarta zabudowa pochodząca z okresu staropolskiego, przekształcana w XIX w. na kamienice czynszowe. Spacerując warto czasami podnieść głowę w górę. Kamienice są naprawdę piękne. Zbliżając się do Starego Miasta, po lewej stronie mijamy dwie interesujące budowle. To XV-wieczny kościół pw. Św. Ducha oraz Nowy Ratusz – obecna siedziba władz miasta, w miejscu, którego znajdował się niegdyś kościół i klasztor karmelitów bosych.

Nowy Ratusz

Powstał na murach zespołu kościelno - klasztornego Karmelitów Bosych, wzniesionego w latach 1613-19.
Po zniszczeniu przez wielki pożar w 1803 r. spalone gmachy przejęło miasto i w latach 1827-28 przebudowało ruiny na obecny gmach magistratu. W trakcie przebudowy zaadaptowano dla potrzeb urzędu nawę główną i zachodni rząd kaplic dawnego kościoła. Fasada została przekształcona w stylu klasycystycznym, otrzymała również czterokolumnowy portyk.
Obecnie jest siedzibą miejskich władz samorządowych, w tym Prezydenta Miasta Lublina.

Pałac Biskupi - siedziba Kurii Metropolitalnej

Powstał w XVIII w. jako rezydencja szlachecka. W pierwszej połowie XIX w. stał się własnością rządu carskiego i był siedzibą naczelnika wojskowego guberni lubelskiej. Sąsiadujący z nim obecny Pałac Konsystorski w l. 1817-22 był własnością loży masońskiej "Wolność Odzyskana". W następnych latach stał się siedzibą sądu kryminalnego. Od 1852 r. wraz z Pałacem Biskupim przeszedł na własność kurii biskupiej. Cały kompleks był kilkakrotnie przebudowywany. W 1996 r. przed budynkiem Pałacu Konsystorskiego stanął pomnik Prymasa Stefana Wyszyńskiego - biskupa lubelskiego w latach 1946-49.

Pałac książąt Czartoryskich

Pałac Czartoryskich należący pierwotnie do Lubomirskich, powstał wg proj. Tylmana z Gameren w II poł. XVII w.; rozbudowany w latach 1725- 28 na polecenie ówczesnej właścicielki Elżbiety z Lubomirskich Sieniawskiej, przeszedł następnie - w wyniku małżeństwa jej córki Zofii - w ręce Czartoryskich. Spalony w lipcu 1944 r., odbudowany z częściowym zachowaniem stylu barokowego, obecnie jest siedzibą Lubelskiego Towarzystwa Naukowego.

Pałac Lubomirskich

W swojej historii pałac był własnością wielu znakomitych polskich rodów. W XVI w. istniał tu renesansowy dwór Firlejów. Następnie w XVII w. należał do Lubomirskich, którzy za sprawą znakomitego flamandzkiego architekta Tylmana z Gameren przebudowali go na pałac barokowy. Kolejnymi właścicielami pałacu byli m.in. Sanguszkowie oraz Szeptyccy. W 1829 r. wybuchł pożar, po którym odbudowano budynek w stylu klasycystycznym pod okiem Henryka Marconiego – wybitnego architekta włoskiego pochodzenia.To właśnie w tym pałacu 7 listopada 1918 r. obradował nowo powołany Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. Wydarzenie upamiętnia tablica umieszczona przy głównym wejściu. Obecnie budynek jest użytkowany przez Wydział Politologii UMCS.

Plac Litewski

Według podań w tym miejscu obozowała szlachta litewska, przybyła na obrady sejmu zakończonego podpisaniem aktu Unii Polsko-Litewskiej w 1569 r. Wydarzenie to upamiętnia pomnik w kształcie obelisku. Odnajdziemy tu także pomniki Marszałka Józefa Piłsudskiego, Nieznanego Żołnierza oraz Konstytucji 3 Maja. Znajdujące się w północnej części placu budynki to dawne pałace: Czartoryskich, Lubomirskich oraz Rządu Gubernialnego. Po przeciwnej stronie usytuowany jest okazały gmach Poczty Głównej, zawdzięczający swój obecny wygląd przebudowie w 1921 r.

Pomnik Unii Lubelskiej

Znajdujący się na Placu Litewskim Pomnik Unii Lubelskiej został wystawiony z inicjatywy Stanisława Staszica w 1826 r. Upamiętnia jedno z najważniejszych wydarzeń w historii Lublina - Unię Polsko - Litewską z 1569 r. Miejsce, w którym stanął pomnik nie jest przypadkowe. To właśnie tutaj obozowała szlachta litewska przybyła na sejm unijny. Wizję pomnika przedstawił Feliks Bentkowski, Paweł Maliński natomiast jest autorem płaskorzeźby przedstawiającej dwie kobiece postacie podające sobie ręce, pomiędzy którymi znajdują się herby Polski i Litwy.

Teatr im. Juliusza Osterwy

Teatr zbudowano w latach 1884-86 w stylu eklektycznym, wg proj. arch. Karola Kozłowskiego. Mimo kilkakrotnych remontów budynek zachował swą pierwotną architekturę z czasów fin de siecle, widoczną w fasadzie obiektu oraz wystroju hallu i widowni. Grywali tu mistrzowie sceny polskiej: Juliusz Osterwa, Aleksander Zelwerowicz, Stefan Jaracz, Ludwik Solski, Helena Modrzejewska, Mieczysława Ćwiklińska czy Ryszarda Hanin. Teatr, w którym wystawiane są spektakle z udziałem znakomitych aktorów, pełni rolę jednego z ważniejszych ośrodków kulturotwórczych Lublina i Lubelszczyzny.

ul. Narutowicza 17
20-004 Lublin
kasa biletowa tel. +48 81 532 42 46
rezerwacja biletów tel. +48 81 532 44 36
fax +48 81 463 86 50
www.teatrosterwy.pl
biuro@teatrosterwy.pl
 

Zespół Szkół Ekonomicznych im. Augusta i Juliusza Vetterów

Charakterystyczny, strzelisty budynek z czerwonej cegły, znajdujący się przy ul. Bernardyńskiej 14, to  gmach dawnej Szkoły Handlowej im. Augusta i Juliusza Vetterów. Został wybudowany w latach 1906 – 1907 w stylu neogotyckim, według projektu Józefa Holewińskiego i Teofila Wiśniewskiego. Fundatorem szkoły był znany z filantropijnej działalności lubelski przemysłowiec August Karol Vetter – ewangelik niemieckiego pochodzenia. Co ciekawe była to pierwsza placówka oświatowa w Królestwie Polskim, która otrzymała zgodę władz carskich na używanie polskiego języka. Absolwentem szkoły byli m.in. Jerzy de Tramecourt – ostatni przed wojną wojewoda lubelski oraz pochodzący z Lublina, prezydent PRL, Bolesław Bierut.