Przy ul. Narutowicza 4, zajmująca dwie oficyny popijarskie z XVII wieku i łączący je gmach, wybudowany w latach 1936-39. Instytucja  powstała z inicjatywy Towarzystwa Biblioteki Publicznej po tragicznej śmierci H. Łopacińskiego (1860-1906), w oparciu o bogatą kolekcję książek i starodruków zmarłego.

Patron Biblioteki należy do najwybitniejszych i najbardziej zasłużonych lublinian. Jako człowiek dobrze wykształcony, nauczyciel, etnograf, badacz przeszłości, kolekcjoner, językoznawca, bibliofil, współautor wraz z Marią Ronikierową Ilustrowanego przewodnika po Lublinie wydanego w 1901 r. a także inicjator powołanego do życia w 1906 roku Muzeum Lubelskiego, oddał nieocenione zasługi naszemu miastu. Miało to bardzo znaczący wpływ kulturotwórczy i patriotyczny na świadomość  lublinian u progu rodzącej się niepodległości Polski.